آنها در زندگی عادی همانند مردم رفتار می کردند و به علم و قدرتی که به آنان اعطا شده بود (جز در موارد استثنایی) عمل نمی کردند و از راه علم امامت از خود دفع خطر، دفع فقر و امراض و ابتلائات نمی کردند، چون اگر غیر از این روش را اتخاذ می کردند، دیگر نمی توانستند برای دیگران الگو و اسوه باشند.