لازمه تحریم یک ملت یا یک کشور آن است که کشور یا ملت مورد نظر نیاز به چیزهایی داشته باشند که خود قادر به تهیه و تولید آن نیستند و چشمشان به مرجعی است که می تواند آنها را تحریم کند.
ما وعده الهی برای تغییر را قبول داریم و می دانیم که خداوند سرنوشت ما را تغییر نخواهد داد جز اینکه خود خواهان تغییر شرایط و بهبود آن باشیم. به ساز و کار انتخابات نیز اطمینان داریم و می دانیم رئیس جمهور آینده منتخب اکثریت ما مردم است. اما چرا باز هم بعد از مدتی احساس می کنیم انتخاب خوبی نکرده ایم؟
اگر تمام مردم ایران به جای رأی دادن به کاندیداها، به برنامه های روشن، منطقی، واضح و قابل اجرای کاندیداها رأی بدهند باز هم امکان انتخاب اشتباه وجود خواهد داشت؟ و اگر کاندیداها ببینند در مقابل انتخاب ملتی قرار گرفته اند که با عقل و اندیشه تنها به برنامه های روشن، منطقی، واضح و قابل اجرا رأی می دهند آن وقت هرکسی می تواند بر موج تبلیغات رسانه ای رأی بیاورد؟