به گزارش سایت تحلیلی خبری پونه زار به نقل از جام جم آنلاین، «سوندوری»، در 17 سالگی از خانه اش در مکزیکو سیتی فرار کرد؛ اما به زودی بی سرپناه شد و پس از کمی تلاش موفق شد نزد زنی که در خشکشویی کار می کرد، سرپناهی پیدا کند.
سوندوری به شبکه سی.ان.ان گفت: ابتدا رفتار آن ها با من بسیار خوب بود تا جایی که او را مادر صدا می کردم، اما کم کم فشار کاری را افزایش داد و پس از آن کتک زدنم را آغاز کرد.
وی افزود: همزمان با افزایش حجم کار، میزان غذا نیز کاهش یافت و سرانجام کار به جایی رسید که دیگر تحمل کتک و توهین و کار سنگین را نداشتم. من ناچار بودم روزی 16 ساعت لباس اتو کنم. وقتی آن زن متوجه شد که دیگر طاقت ندارم، قلاده ای آهنین برایم ساخت و آن را به گردنم زنجیر کرد و گفت: با حیواناتی امثال تو باید این گونه رفتار کرد.
سوندوری، در ماه آوریل سال 2015، پس از گذراندن 5 سال بردگی، سرانجام یک روز که زنجیرهایش به خوبی بسته نشده بود، از فرصت استفاده و از آن خانه فرار کرد.
سوندوری پس از فرار با «ماریا ترزا پاریدیز» که وکیل حقوق بشر است، ملاقات کرد. ماریا می گوید: هیچ جای سالم در بدن نداشت و سراسر بدنش پر از زخم و کوفتگی بود و خراش ها و دمل هایی نیز بر پوست داشت و بسیاری از موهای خود را از دست داده بود.
«کارلا دو لاکویستا» از فعالان حقوق بشر نیز گفت: سوندری، شکنجه شده بود و سر کوچکش به شدت آسیب دیده بود، زیرا پوست سرش به وسیله اتو، سوزانده شده بود.
پس از فرار سوندوری، پلیس متوجه ماجرا شد و به منزل شکنجه گرانش یورش برد و همه اعضای خانه را بازداشت کرد، آن گاه از 7 نفر اعضای خانه، 2 تن را که به سن بلوغ نرسیده بودند، آزاد کرد و بقیه را به دادگاه سپرد تا به جرم سوء استفاده و به بردگی کشیدن یک انسان، محاکمه شوند و در صورت محکوم شدن، با 40 سال زندان مواجه خواهند بود.
سوندوری تحت درمان قرار گرفت تا سلامتی خود را بازیابد، در این مدت، با «بیل دی پلازیو» شهردار نیویورک دیدار و پس از آن برای دیدار با پاپ فرانسیس به واتیکان سفر کرد.
سلام
تصورش را بکنید چنین اتفاقی با همین وضعیت در ایران افتاده بود و بعد رسانه ای شده بود… الان همه ی 70 – 80 میلیون ایرانی در دادگاه لاهه تشکیل پرونده شده بودیم …
این اتفاق در کشور ما میشه نقض حقوق بشر توسط حکومت ایران اما در آمریکا میشه عدم تعادل روانی یک خانواده …
به قول قدیمی ها : قربون برم خدا را … یک بوم و دو هوا را
حقیقتا با دیدن چهره ی زخمی و خونین این طفل معصوم میشه به توحش موجود در ذات آمریکایی ها پی برد.
خداوند عاقبت ما را ختم به خیر کند که اینقدر از انسانیت فاصله نگیریم …
هیچ انسانی به انسانی نمی دارد روا
آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند.